در باشگاهِ دنیا، غم ها و غصه ­های بسیاری به قلب انسان حمله می ­کنند، اما آنچه که در لابه لای این حمله ­ها و هجوم­ ها حائز اهمیت است، آن است که انسان قلب خود را مدیریت نموده و از ورود غم های تحقیرکننده بخش­ های پایینی به آن ممانعت ورزد. با وجود غم­ هایی که زیبایی ­بخش باطن انسانی بوده و به او قیمت می­ بخشند، آیا پذیرفتن غصه ­های تحقیرکننده بخش های پایینی، امری عقلانی و منطقی است؟

   باید زمام دل را به دست گرفت و در مواجهه با مشکلات گوناگون زندگی، تنها آنها را در مرحله ذهن نگه داشته و از ورودشان به قلب جلوگیری نمود. اگر بخش­های پایینی موفق به تحقیر و غصه ­دار نمودن ما شوند، نشان می ­دهد که ما جنایاتی را در حق نفس خویش مرتکب شده ­ایم و آن را آنقدر کوچک و بی­ ظرفیت نموده ­ایم که با چنین غم هایی به راحتی تحقیر می­ گردد. وقتی انسان از منبع آرامش به طور کامل تغذیه شده و نفس قدرتمندی ساخته باشد، با هیچ چیزی در دنیا، تحقیر نخواهد شد.

فراموش نکنیم که دل، سرمایه ابدی ماست و ما برای چیدمان غم های این همراه ابدی، باید با دقت بیشتری، عمل کنیم، زیرا غم ها به محض ورود به دل، قیمت آن را تعیین می ­کنند.

انتظار فرج، یعنی؛ تغییر غم های زندگی، یعنی پرش به اوج سعادت، یعنی پرواز به قلعه محکم خداوند…

انتظار فرج یعنی؛ من غیر از امام زمانم، هیچ دغدغه دیگری ندارم و هیچ غمی، جز غم دوری و غربت او مرا نمی ­آزارد…

از مهرت ای خورشید جان، چون ذره­ ام هر سو روان

مجذوب حسن دیگران، ای ماه خوبان نیستم…

استادشجاعی