عمّار (دِهْني) کوفي از شاگردان بزرگوار امام صادق (ع) بود و در کوفه زندگي مي کرد، او فردي دانا و با تقوا و پرهيزگار و از علماي محدثين است. روزي به خاطر محاکمه اي که پيش آمده بود وي به محضر ابوليلي قاضي کوفه رفت تا گواهي دهد.
هنگاميکه وي در محضر قاضي شهادت داد، قاضي گفت: گواهي تو قبول نيست زيرا تو رافضي و شيعه هستي (رافضي يعني ترک کننده و رها کننده مقصود ابوليلي اين بود چون عمّار پيروي از اهل سنّت را رها کرده است، گواهي اش مورد قبول نيست و شيعه يعني پيرو و در اسلام به پيروان آقا علي (ع) و امامان معصوم (عليهم السلام) اصطلاحا شيعه گفته مي شود). عمّار تا اين سخنان را شنيد، مانند ابر بهاري: شروع به گريه کرد. قاضي که عمّار را مي شناخت و مي دانست که او فردي دانا و با تقوا و پرهيزگار است، تحت تأثير قرار گرفته و گفت تو از علماء و حديث شناسان هستي و اگر از حرف من ناراحت شدي مي تواني اعلان کني که رافضي و شيعه علي، نيستي، و از اين مرام بيزاري بجوي در اين صورت در صف برادران ما خواهي شد تا من گواهي تو را بپذيرم.
عمّار گفت: گريه ام به خاطر من و توست. از اين جهت براي خودم گريه مي کنم که تو مقام بزرگي را به من نسبت دادي که من خود را شايسته و سزاوار آن نمي دانم تو مرا رافضي مي نامي امّا رافضي کسي است که همه باطل ها را ترک کند و به سوي حقّ برود، در حالي که من اينگونه نيستم. تو مرا شيعه علي (ع) مي خواني امّا من کجا و شيعه و پيرو علي (ع) بودن کجا؟
امّا گريه ام براي تو اين است که چنين مقامهاي بزرگي را با سبکي و اهانت ذکر کردي.وقتي سخنان عمّار را به محضر حضرت امام صادق (ع) رساندند، امام فرمود: به خاطر ادب و تواضعي که عمّار انجام داد، تمام گناهانش حتي اگر بزرگتر از آسمان و زمين بودند پاک شدند و خداوند اعمال و کارهاي خوبش را هزار برابر کرد.

بلندي از آن يافت که او پست شد
در نيستي کوفت تا که هست شد

آري ما کجا و شيعه علي (ع) بودن کجا؟ ما فقط شکل شيعيان علي (ع) هستيم و به همين هم دلخوشيم، آنها را دوست داريم و اميدواريم خداوند ما را با آنان محشور فرمايد.

منبع : کرامات العلویه، علی(ع) میر خلف زاده‏ٌ 34